ΓΟΝΕΙΣ-ΠΑΙΔΙΑ - - Ψυχές γνωστές απ’ το παρελθόν

 

ΖΗΤΗΜΑ - ΘΕΜΑ:

«Πως είναι δυνατόν να γεννήθηκα εγώ απ’ αυτούς τους γονείς;»


Δεν ξέρω εσείς, αλλά εγώ πολλές φορές, σαν παιδί, αναρωτήθηκα: «Πως είναι δυνατόν να γεννήθηκα εγώ απ’ αυτούς τους γονείς;»
Πόσες και πόσες φορές σαν παιδιά δεν νιώσαμε ότι οι άνθρωποι που μας έφεραν στη ζωή είναι τόσο «διαφορετικοί» από μας…Πως λοιπόν να μπορέσουν να μας κατανοήσουν και να μας συντρέξουν;

Τα χρόνια πέρασαν…Μαζί και η επαναστατημένη εφηβεία μας…Και ήρθε υποτίθεται η ενηλικίωση. Όμως ακόμα και σαν «ενήλικοι», η σχέση με τους γονείς μας είναι πάντα μια πολύ ιδιαίτερη και ευαίσθητη σχέση. Κι αυτό γιατί μέσα σ’ αυτήν κρύβονται τα πιο βαθιά ψυχολογικά μας θέματα, οι πιο σημαντικοί αυτόματοι «προγραμματισμοί» μας και οι πιο επώδυνες ταυτίσεις μας. Τώρα που μιλάμε, οι γονείς μας μπορεί να είναι εν ζωή ή μπορεί και να έχουν πεθάνει. Εμείς όμως, πάντα μένουμε «χαραγμένοι» από την αλληλεπίδραση μ’ αυτές τις Ψυχές, με τις οποίες, καθόλου τυχαία, ήρθαμε σε επαφή. Και όταν έρχεται η στιγμή, ακολουθώντας συνήθως ασυνείδητα τη ροή της ζωής, γινόμαστε κι εμείς κάποτε, γονείς κάποιων άλλων Ψυχών.

Κάποιες θεωρίες υποστηρίζουν ότι η Ψυχή επιλέγει τους γονείς της πολύ πριν ενσαρκωθεί. Σε ενεργειακό επίπεδο, οι γονείς που επιλέγονται από την Ψυχή είναι πάντα συγγενικές με αυτήν. Αυτό σημαίνει ότι τα ενεργειακά πεδία των παιδιών και των γονιών είναι τέτοια ώστε να είναι δυνατές και έντονες οι ενεργειακές αλληλεπιδράσεις και ζυμώσεις μεταξύ τους. Επειδή λοιπόν οι ενέργειες είναι συγγενικές, τα παιδιά και οι γονείς συνήθως «κουβαλούν» τα ίδια ψυχολογικά θέματα. Μερικές φορές αυτό δεν είναι άμεσα αναγνωρίσιμο γιατί οι γονείς μοιάζουν να εκφράζουν τον ακριβώς αντίθετο πόλο από αυτόν που εκφράζουν τα παιδιά τους, σε πολλά σημαντικά ζητήματα. Για παράδειγμα, μπορεί η μητέρα να είναι ένας πολύ δυναμικός, εξωστρεφής τύπος που ασχολείται συνέχεια με τα υλικά πράγματα και την καθημερινότητα, δηλαδή με την εργασία, τα χρήματα, την επιβίωση κλπ, ενώ η κόρη μπορεί να μην δείχνει κανένα ενδιαφέρον για τη ρουτίνα της καθημερινότητας και να είναι συνέχεια απασχολημένη με εσωτερικές και πνευματικές αναζητήσεις.

Το κάρμα της οικογένειας

 

Πως μεταβιβάζεται το κάρμα από γενιά σε γενιά.

Γιατί η μια γενιά κατηγορεί την προηγούμενη;

Γιατί δεν μπορώ να συνεννοηθώ με το παιδί μου;

Γιατί το παιδί μου έχει διαφορετικές αξίες από τις δικές μου;

 

«Αντίθετοι» χαρακτήρες μέσα στην ίδια οικογένεια; Ίσως τελικά τίποτε να μην είναι τυχαίο. Βλέπετε, το κάρμα μεταβιβάζεται άθελά μας από γενιά σε γενιά. Κάθε οικογένεια, κρύβει τη μικρή της πονεμένη ιστορία. Ένα σενάριο που παίζεται ερήμην μας, με ρόλους καλά μοιρασμένους και επαναλαμβανόμενους. Είμαστε όλοι μας ηθοποιοί, σε μια ταινία δίχως τέλος. Και πολύ συχνά νοιώθουμε ότι δεν έχουμε διαλέξει καν εμείς τον ρόλο μας.

 ‘Η ότι ο σκηνοθέτης έχει φύγει διακοπές!

 Κάθε οικογένεια έχει διαφορετικό σενάριο. Στην μία, κάποιοι είναι πολύ συναισθηματικοί και εξαρτημένοι και κάποιοι άλλοι ψυχροί, μοναχικοί κι απόμακροι. Στην άλλη, κάποιοι είναι ανεύθυνοι και κάποιοι άλλοι υπέρ – υπεύθυνοι. ΄Η άλλοι είναι επιτυχημένοι και πλούσιοι και  άλλοι αποτυχημένοι χωρίς να μπορούν να συντηρήσουν τον εαυτό τους. Και οι μεν αντιδρούν στους δε και προσπαθούν να τους πείσουν πως αυτοί έχουν δίκιο, αυτοί ξέρουν, «όταν θα μεγαλώσεις θα με καταλάβεις», «όταν θα μεγαλώσω δεν θα γίνω σαν και σένα»,  «οι γονείς μου φταίνε για όλα»…

Μερικές φορές οι αντιδράσεις είναι ακραίες, οι τσακωμοί καθημερινό φαινόμενο και όχι μόνο όταν τα παιδιά είναι μικρά ή έφηβοι, αλλά πολλές φορές ο έλεγχος, οι φωνές και οι καυγάδες συνεχίζονται με αμείωτη ένταση, ακόμη κι όταν τα παιδιά έχουν φύγει πολλά χρόνια από το σπίτι κι έχουν δημιουργήσει δικιά τους οικογένεια.

Είμαστε όμως, άραγε, τόσο αντίθετοι από τους γονείς μας;

Γιατί τα παιδιά μας δεν εκπληρώνουν τις επιθυμίες μας; Γιατί δεν μας ακούν και δεν ασπάζονται τις ιδέες μας; Γιατί αντιδρούμε , όπως κι αυτά πολλές φορές ακραία και γινόμαστε έξαλλοι; Κι ακόμα πως εξηγείται ότι επαναλαμβάνονται, με μαθηματική ακρίβεια κάποια συγκεκριμένα χαρακτηριστικά, από γενιά σε γενιά; Τι σχέση μπορεί να έχει ο υπεύθυνος με τον ανεύθυνο; Ο συναισθηματικός με  τον ψυχρό και τον απόμακρο; Ο οξύθυμος και ο βίαιος με το καλό παιδί και τον ήρεμο, αυτόν που αποφεύγει πάντα τους καβγάδες;

Ενήλικες και παιδιά - Ο άξονας 4 - 10

 ΖΗΤΗΜΑ - ΘΕΜΑ:

«Πότε θα μεγαλώσω πια;»

Στη σύγχρονη κοινωνία, από νομικής άποψης, «ενήλικος» θεωρείται κάποιος που έχει συμπληρώσει το σχετικό όριο ηλικίας σύμφωνα με τη νομοθεσία του κράτους στο οποίο ανήκει. Σύμφωνα με τον ελληνικό αστικό κώδικα, ενήλικος είναι "όποιος έχει συμπληρώσει το δέκατο όγδοο έτος της ηλικίας του" και κατά συνέπεια "είναι ικανός για κάθε δικαιοπραξία." Από την άλλη, η ψυχολογία ονομάζει ενηλικίωση το στάδιο της ωριμότητας τους ανθρώπου, μετά το πέρας του οποίου, μπορεί να αναλάβει πλήρως την ευθύνη του εαυτού του. Η Βιολογία ονομάζει ενηλικίωση το στάδιο πλήρους ανάπτυξης ενός οργανισμού.

Σύμφωνα με την π - Astrology, η ενηλικίωση συμβαίνει όταν επέρχεται ισορροπία στην ενέργεια ανάμεσα στον 4ο και 10ο οίκο του γενέθλιου ωροσκοπίου, οι οποίοι βρίσκονται ακριβώς απέναντι ο ένας απ’ τον άλλον.

Ας δούμε τι σημαίνει αυτό στην πράξη:

Ο άξονας 4-10, αντιστοιχεί στα ζώδια του Καρκίνου-Αιγόκερω. Ας νιώσουμε λίγο την ενέργεια και ας γνωρίσουμε τις εκφράσεις των δύο αυτών ζωδίων.

Ο Αιγόκερως ελέγχει το συναίσθημά του και δίνει πάντα την εντύπωση του «μεγάλου», του ενήλικου. Είναι σκληρός, πειθαρχημένος και απόλυτα κοντρολαρισμένος. Ελέγχει τις καταστάσεις γύρω του και δεν αφήνει τίποτα στην τύχη. Όλα γίνονται με οργάνωση και πρόγραμμα. Οι διαδικασίες και η διατήρηση των ‘τύπων’ αποκτούν ιδιαίτερη σημασία. Ο Αιγόκερως στηρίζεται στα πόδια του, αναλαμβάνει υπεύθυνα τις υποθέσεις του και τις διεκπεραιώνει με επιτυχία. Στηρίζει τις κοινωνικές δομές και συμμετέχει στην ιεραρχία. Σε ακραίες εκφράσεις γίνεται ψυχρός, αναίσθητος, στυγνός υπολογιστής, που ακολουθεί το γράμμα του Νόμου και τους κανόνες της εξουσίας. Ένας σκληρός, πειθαρχημένος στρατιώτης μέσα σε μια απόλυτα αποδεκτή ιεραρχία.

Απ’ την άλλη, ο Καρκίνος εκφράζει σε υπερβολή τα συναισθήματά του σαν μικρό παιδί. Προβάλλει την ευαλωτότητα του και αφήνεται στην οικογένεια του, στον σύντροφο ή και σε άλλους ανθρώπους, για φροντίδα και ντάντεμα. Τα βλέπει όλα μέσα απ’ το φίλτρο του συναισθήματος, χωρίς λογική. Δεν ντρέπεται να παραδεχτεί την αδυναμία του, αντίθετα πολλές φορές απαιτεί την υποστήριξη και την προστασία των άλλων. Σε ακραίες εκφράσεις γίνεται ένα μικρό, αδύναμο, υπερευαίσθητο παιδί που πάντα αναζητά τη στοργή και τη φροντίδα της μήτρας που τον έφερε στον κόσμο, αρνούμενο να μεγαλώσει.

Η ισορροπία ανάμεσα στους οίκους 4 (Καρκίνος) - 10 (Αιγόκερως) σημαίνει ισορροπία ανάμεσα στον ενήλικο και το παιδί, στο συναίσθημα και τον έλεγχο του συναισθήματος, στη «δύναμη» και την «αδυναμία». Δηλαδή ισορροπία ανάμεσα στο : «πατάω γερά στα πόδια μου μόνος μου» και στο «ζητώ τη βοήθεια των άλλων ανθρώπων που βρίσκονται γύρω μου, όταν τη χρειάζομαι».
Είναι ευκαιρία, μέσα απ’ αυτό το θέμα, να γίνετε παρατηρητής του εαυτού σας και των κοντινών σας προσώπων. Λίγοι είναι αυτοί που έχουν βρει μια καλή ισορροπία των παραπάνω. Μεγάλη σημασία έχουν τόσο οι ενέργειες που «φέρνουμε» από προηγούμενες ζωές (γι αυτούς που πιστεύουν σε προηγούμενες ζωές) όσο και τα βιώματα της μικρής παιδικής μας ηλικίας. Οι περισσότεροι, λίγο ή πολύ, ταυτιζόμαστε με το ένα ή το άλλο άκρο. Η ταύτιση είναι σε άλλους πιο έντονη και σε άλλους λιγότερο έντονη.

Για να γίνει πιο κατανοητό, ας θεωρήσουμε έναν άξονα που έχει στο ένα άκρο του το +100 της κλίμακας (πχ. Αιγόκερως), στο άλλο άκρο του το -100 της κλίμακας (πχ Καρκίνος) και στη μέση το μηδέν (0) της ισορροπίας (Αιγόκερως-Καρκίνος). Άλλοι από μας κινούνται από το -100 μέχρι το 0 (πχ στο -80, -40 κλπ), δηλαδή ταυτίζονται περισσότερο με τα στοιχεία του Καρκίνου και απωθούν τα στοιχεία του Αιγόκερω ενώ άλλοι κινούνται από το +100 μέχρι το 0, (πχ στο +50, +80 κλπ), δηλαδή ταυτίζονται περισσότερο με τα στοιχεία του Αιγόκερω και απωθούν τα στοιχεία του Καρκίνου. Στόχος είναι το μηδέν (0) της κλίμακας ή μια θέση -όσο το δυνατό- κοντά στο μηδέν.

Ας δούμε λοιπόν πως εκφράζεται η ισορροπία 

Γονείς και "τραυματική" παιδική ηλικία

 

ΖΗΤΗΜΑ - ΘΕΜΑ:

Οι γονείς μου δεν μου συμπαραστάθηκαν ποτέ… με «κατάστρεψαν».

ή

αν δεν είχα τόσο τραυματική παιδική ηλικία, τώρα θα ήμουν ευτυχισμένος.


Οι γονείς είναι δικές μας προεκτάσεις (όπως κι εμείς δικές τους). Εκφράζουν και ανταποκρίνονται ή μας «βγάζουν» αυτό που ΗΔΗ έχουμε μέσα μας. Είναι το καλύτερο δώρο που μας «έκαναν» ποτέ (στην πραγματικότητα ΕΜΕΙΣ – σαν Ψυχές - τους «διαλέξαμε»). Ακόμα κι αν μας απορρίπτουν ή μας δέρνουν ή …οτιδήποτε (ακόμα κι αν μας εγκαταλείπουν ή μας κακοποιούν).

Αν ένα παιδί κρύβει μέσα του το εξής επικίνδυνο: «Ναι θέλω να μ’ απορρίπτουν», «Ναι μ’ αρέσει να με μειώνουν» (εξωτερικά κανείς δεν το θέλει, πολλοί από μας όμως στην πραγματικότητα «γουστάρουμε» να μας ποδοπατάνε), τότε οι γονείς θα είναι οι πρώτοι που θα το κακομεταχειριστούν. Είναι αυτό αδικία; Δημιουργεί ψυχολογικά προβλήματα; (φυσικά δημιουργεί…). Έχει καταστρέψει τη ζωή μας; (φυσικά την έχει «καταστρέψει» - ή τουλάχιστο έτσι νομίζουμε αρχικά..). Δείχνει όμως από την άλλη, ότι πρέπει κάποτε να συνδιαλαγούμε μ’ αυτό μας το κομμάτι; Δείχνει ότι θα έρθουμε στην απελπιστική κατάσταση, ώστε κάποτε ν’ αναγκαστούμε να κάνουμε κάτι γι αυτό; Οι γονείς φταίγανε; Οι γονείς μας «καταστρέψανε»;